Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Ο πλανητάρχης έφυγε, ζήτω ο πλαντάρχης. (Απ΄το «ο βασιλιάς πέθανε, ζήτω ο βασιλιάς»)


Πολύς ντόρος για το τίποτα, η λιγότερος του αναμενόμενου; Στην πραγματικότητα τίποτα απ΄ αυτά τα δυο. Η εκλογή του Τραμπ αφενός μεν αποδείχνει τη λυσσαλέα σύγκρουση στο εσωτερικό των ΗΠΑ ανάμεσα σε μονοπώλια (που δεν θα σταματήσει), αφετέρου δε, σηματοδοτεί το τέλος της εποχής της "πληροφορίας", των κλιματικών αλλαγών, του ΝΑΤΟ, των “πορτοκαλί” επαναστάσεων και της Αραβικής Άνοιξης”, των μεταλλαγμένων και των εμπορικών συμφωνιών TTPIP & CETA(μέσω του Καναδά), της πατέντας των πνευματικών δικαιωμάτων, ίσως και τον περιορισμό των ΜΚΟ για το εγγύς μέλλον, αρκεί να του παραδώσει ο προκάτοχος του την προεδρία στις 20/1/2017, με το αιτιολογικό ότι διακυβεύεται η συνοχή και η ασφάλεια του έθνους και ως o μέχρι τότε θεματοφύλακας, και μόνο αυτός θα τη διασφαλίσει για μια μακρά μεταβατική περίοδο, ίσως μέχρι τις επόμενες εκλογές(το σενάριο δεν είναι καθόλου φανταστικό). 
Προσωπικά δεν είμαστε και τόσο σίγουροι ότι θα παραδώσει και τόσο εύκολα ο άνθρωπος που με το Obama Care, έκανε πλουσιότερες τις μέχρι τότε ζημιογόνες ασφαλιστικές εταιρίες μετακυλίοντας την χασούρα τους προς τα κάτω, τη σχέση των κυβερνήσεων του με το ISIS και τους τρομοκράτες του λεγόμενου Ελεύθερου Συριακού Στρατού, των ναζί της Ουκρανίας και της αποσταθεροποίησης των τιμών του πετρελαίου, όχι προς όφελος της τσέπης της λιανικής κατανάλωσης, αλλά τις παρασκηνιακής ανατροπής μη φίλα προσκείμενων στο ίδρυμα Κλίντον κυβερνήσεων ανά τον κόσμο.
Η κόντρα των αμερικάνικων μονοπωλίων καλά κρατεί από την εποχή που ένας άλλος μεγιστάνας ο Ρος Περό, κατήλθε στις προεδρικές εκλογές για να αντιμετωπίσει ανοιχτά τον Γουίλιαμ Κλίντον που είναι εδώ και 24 χρόνια, ο κεντρικός πολιτικός εκφραστής της διατροφικής και κλιματικής αλλαγής, της στροφής στο λεγόμενο βεγκανισμό. τα μεταλλαγμένα της δημιουργίας της ΕΕ, ως πολιτικό και στρατιωτικό βραχίωνα των ΗΠΑ(μέσω ΝΑΤΟ και ΜΚΟ) και της μετατροπής της βιομηχανικής Αμερικής σε μια αχανή γεωργική παραγωγό χώρα μέσω της πατέντας της Μονσάντο. Θεωρείται ο αρχιτέκτονας και θεμελιωτής της νέας Μέσης Ανατολής και των αλλαγών στην περιοχή, των νέων Βαλκανίων και του σχεδίου Horizon της ΕΕ του 2020, όπου σε αυτό χωρούσε και το σχέδιο Άναν.
Είναι ο γνήσιος εκφραστής της πολιτικής κόντρας ανάμεσα στο νομικό κατεστημένο των ΗΠΑ, και τους τεχνοκράτες εκφραστές των βιομηχανικών μονοπωλίων, θυμηθείτε την κόντρα με τη microsoft και την apple, με τις οποίες όπως και με όλη τη Sillicon Valley(πρωτεύουσα της νέας τεχνολογίας) ήταν πολέμιος.
Η ίδια κόντρα διεξήχθη και φέτος και ο Τραμπ, είχε για "σύμμαχο" του, τον φαινομενικά μεγαλύτερο του αντίπαλο, τον Μπέρνι Σάντερς(απ΄τα αριστερά και παρ' ολίγον αντίπαλο του με τους δημοκρατικούς), που στο πεδίο της οικονομίας και της εξωτερικής πολιτικής, εξέφραζαν λίγο ως πολύ τα ίδια πράγματα και κατά βάση την αναδίπλωση της οικονομίας στο εσωτερικό, επαναθεμελίωση της βιομηχανίας, των κατασκευών, της αναδιανομής του πλούτου και των δασμών σε Ευρωπαϊκά και Κινεζικά προϊόντα και φυσικά τον φίλα προσκείμενο επαναπροσδιορισμό των σχέσεων με τη Ρωσική Ομοσπονδία.
Η κόντρα ανάμεσα στο παλαιό μοντέλο που σκιαγραφήθηκε πριν 24 χρόνια επί της προεδρίας Κλίντον και σε αυτό που εκπροσωπούσαν οι Σάντερς και Τραμπ ο ένας εξ αριστερών και ο άλλος εκ δεξιών αποτελούν τη νέα αμερικανική εκδοχή για τα μέσα του 21ου αιώνα και του ρόλου τους ως κυρίαρχου παίκτη στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα.
Και οι δυο, ζητούσαν την αναδίπλωση και οι σχέσεις με τη Ρωσία να ξαναγίνουν ανοιχτής πλέον και όχι συνεργασίας μυστικών υπηρεσιών και στρατευμάτων όπως μέχρι σήμερα, όπου εγκυμονούνταν και πολλοί κίνδυνοι στη σκακιέρα της Βαλτικής, Ανατολικής Ευρώπης, Ουκρανίας, Μέσης Ανατολής, για το χατήρι του ΝΑΤΟ και των Ευρωενωσιακών μονοπωλίων.
Και οι δυο, σε μεγάλο βαθμό, ο καθένας από τη δική του πλευρά πήραν το μέρος των μονοπωλίων της νέας τεχνολογίας, της αυτοκινητοβιομηχανίας, της βαριάς βιομηχανίας, της βιομηχανίας ηλεκτρικών συσκευών  και της πολεμικής βιομηχανίας με όρους αυτοδιαχειριστικού τύπου διαχείρισης, ενίσχυσης των ΣΔΙΤ, και φυσικά του Κεϋνσιανικού New* New Deal.
Και οι δυο θεωρούν ότι το ΝΑΤΟ είναι σπατάλη που δε φέρνει κανενός είδους επιθυμητό αποτέλεσμα και φυσικά την ΕΕ και τη Γερμανία, νο 1 αντίπαλο στα συμφέροντα των ΗΠΑ και νο2 την Ιαπωνία στην Ασία, ότι η Ουκρανία δε μπορεί να αποτελέσει αντάλλαγμα έναντι της Αλάσκας με τη Ρωσία, όταν αυτή και αν ζητήσει μέσω δημοψηφίσματος επανένωση με την τελευταία.
Οι διαφορές τους...ο ένας για τον άλλον μπαμπούλας, ο ένας "προοδευτικός" και ο άλλος "φασιστοειδές", για να συντηρείται το δίπολο, εκφράζοντας και οι δυο τους μικρομεσαίους που έπρεπε να διοχετευθούν στα ηλεκτρονικά και δικτυακά χρηματοοικονομικά που ο Ομπάμα απαγόρευσε. Στην πραγματικότητα, ούτε ο ένας είναι προοδευτικός, ούτε ο άλλος είναι ακροδεξιός, είναι και οι δυο καραμπινάτα παιδιά του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ που προσπαθούν να περισώσουν την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ, χωρίς Cal Exit, Nexit, Orexit, Washexit, η Texit, Alas Exit. 
Ξεχάστε τον κόσμο που μέχρι πρότινος ζούσαμε  ζήτω ο νέος καπιταλισμός που φυσικά θα παραμείνει ίδιος και ίσως γίνει χειρότερος για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, ενόψει διαμετακομιστικών αναγκών και ειδικά εδώ στην περιοχή όπου ΕΕ(Γερμανικό και Γαλλικό κεφάλαιο). θα θελήσουν να τινάξουν και πάλι την Banka στον αέρα, με ή χωρίς τις ΗΠΑ σύμμαχο, αλλά ίσως και αντίπαλο αυτή τη φορά, με οδυνηρά αποτελέσματα μέσα στη γηραιά Ήπειρο, όπου ο ελεγχόμενος "εθνικισμός" και ο ανεξέλεγκτος "τοπικισμός" τα κάνουν όλα γης μαδιάμ χωρίς ταξικό πρόσημο για τρίτη φορά μέσα σε 100 χρόνια. 
Όσο για τους δικούς μας φασίστες της κακιάς ώρας και το Κασσιδόπραγμα, που πανηγύριζαν με τη νίκη του Trump, τώρα που αποδείχνεται βαστάζος του Ερντογάν και καθόλου δικός τους , τι έχουν να πουν τα γελοία υποκείμενα και μαντρόσκυλα των εφοπλιστών;;;
Εθνικιστής το πρωί, φασίστας το μεσημέρι, ναζιστής το απόγευμα, στον υπόνομο με τα σκατά το βράδι!!!