Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

"Η ΛΕΠΙΔΑ ΕΡΧΕΤΑΙ" (ΜΕ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ)

Η ΛΕΠΙΔΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ
Καλή χρονιά με εκλογές που έρχονται με βήμα ολοταχώς την επόμενη Κυριακή, και με μια ετεροβαρή αντιπαράθεση στο όνομα της ανάπτυξης, είτε με διαχειριστικά μοντέλα τύπου "παραγωγικής ανάπτυξης" που έχουν κάνει σημαία ΝΔ και μερίδες του ΠΑΣΟΚ, είτε με μοντέλα τύπου «Εθνικού Σχεδίου Ανασυγκρότησης» του ΣΥΡΙΖΑ που έτσι κι αλλιώς θα έλθει και θα έλθει νομοτελειακά στην κυβερνητική εξουσία. 
Η διαφορές τους είναι σχεδόν ανύπαρκτες στην περιεχόμενο, για το λαό μας, διαφέρουν μόνο στη μορφή μιας και η ΝΔ ζητάει επιμήκυνση του χρέους, ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει μείωση του χρέους, χαλάρωση της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας, πιο επεκτατική πολιτική, συμπόρευση με τη Γαλλία και την Ιταλία για μεγαλύτερη άσκηση πίεσης στη Γερμανία.
Μια κυβέρνηση που δε θα είναι ούτε για μας, ούτε για σας, ούτε για τους άλλους που ταξικά δεν έχουν μονοπωλιακή ούγια. Ακόμα και σε τμήματα της αστικής τάξης ειδικά τα αποκαλούμενα “νέα τζάκια” της δεκαετίας του 1985-1996(και όχι μόνο αυτά), όπου θα υποστούν και αυτά “μοιραία” υποβάθμιση όχι όμως εξαφάνιση και από μεγαλοεκδότες, καναλάρχες και μεγαλοεργολάβοι, θα μετατραπούν σε εταιρικά σχήματα που θα εισπράττουν για τις τράπεζες και για τα υπολείμματα του δημοσίου. Αυτή θα είναι η μερίδα της αστικής τάξης της χώρας που ήδη κάνει παράδοση – παραλαβή στους μονοπωλιακούς ομίλους. Φυσικά κάτι ανάλογο γίνεται σε όλες τις χώρες της ΕΕ, και ο Αλέξης του ΣΥΡΙΖΑ το ξέρει εφόσον υπηρετεί την κερδοφορία των Αμερικάνικων(κυρίως) και των Ρώσικων κεφαλαίων. Ο Αλέξης μάλιστα προαναγγέλλει ανασυγκρότηση στη βιομηχανία, με βιομηχάνους πρωταθλητές στην κερδοφορία με δυο τρόπους:
Την ιδεολογικοπολιτικήσύγκρουση σήμερα προς χάριν του μεγάλουκεφαλαίου την έχουν αναλάβει οι πρώηνκομμουνιστές και διεξάγεται ανάμεσασε αυτούς(τη γνησιοτέρη έκφραση τουκεφαλαίου) και τους νυν κομμουνιστές,που είναι η πολιτική έκφραση και οργάνωσητης εργατικής τάξης και των συμμάχωντης παντού και σε κάθε χώρα ξεχωριστά. Μη σας κάνει εντύπωση ότι όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάβει την πολιτική εξουσία(που δεν είναι η πραγματική εξουσία, αλλά η κυβερνητική διαχείριση  προς όφελος μερίδας του κεφαλαίου που κλείνει την κεφαλή προς το ΔΝΤ και τις ΗΠΑ καθώς και το πολιτικό προσωπικό τους), να προσπαθήσει να οδηγήσει στην παρανομία το ΚΚΕ(κατά τη γνώμη μας δε θα το καταφέρει, παρ΄ ότι ξημεροβραδιάζεται με αυτή την προσδοκία πολύ πριν από το 1968 και το 1991 ως τότε ΣΥΝ), προχωρώντας σε μια άνευ προηγουμένου αντικομμουνιστική σταυροφορία. Να μην ξεχνάμε ότι όλη η αντικομμουνιστικικη συνθηματολογία του ΛΑΟΣ παλαιότερα, και της Χρυσής Αυγής, ήταν η ίδια που χρησιμοποιούσε το τότε ΚΚΕ(εσωτερικού) και αργότερα η ΕΑΡ  και ο ΣΥΝ ακόμα και από το αριστερό ρεύμα....
Η οργανωτική έκφραση τωνενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων σήμεραδε διεξάγεται άμεσα δια της αντικομμουνιστικήςσταυροφορίας [δηλαδή με την ιδεολογικοπολιτικήσύγκρουση ανάμεσα στους κομμουνιστέςκαι τους ανανήψαντες(πρώην κομμουνιστές)που έχουν αναλάβει μαζί με τους σοσιαλδημοκράτες, δημοκράτες σοσιαλιστές, πράσινους, και πάσης φύσεως αριστερούς και αριστερίζοντες], αλλά με την διαπάλη των εκφραστών του "έθνους κράτους" και του κράτους των περιφερειών(το βραχίωνα του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην ΕΕ), τις ομοσπονδιακές και συνομοσπονδιακές μορφές οργάνωσης κράτους, καθώς και στο τι είναι νόμιμο και ηθικό, η παράνομο άρα ανήθικο και στην πυρά... Αυτή η μορφή των αντιθέσεων βρίσκει πεδίο ορισμού μέσω της αντίληψης που έχουν οι μεγάλοι καπιταλιστικοί μονοπωλιακοί όμιλοι για τις αναδιαρθρώσεις που θα τους βγάλουν απ΄ το τέλμα(έστω για μικρό διάστημα), και της αντίστοιχης αντιθετικής της που τμήματα ενδιάμεσων πολλαπλώς εξαρτημένων κεφαλαιουχικών ομίλων, όπου στο επίπεδο του έθνους - κράτους είχαν μεγάλο κύκλο εργασιών, κερδοφορία και φυσικά αναπαραγωγή του κύκλου κερδοφορίας, μαζί φυσικά με την επίδραση που είχαν στο εποικοδόμημα δηλαδή στο κράτος.

Σε μεγάλο βαθμό η σύγκρουση ανάμεσα σε αυτά τα παραπαίοντα τμήματα του κεφαλαίου με μερίδες του μονοπωλιακού κεφαλαίου, δεν είναι σωστό ότι θα φέρει απαραίτητα προοδευτικές εξελίξεις, αλλά ακόμα πιο σκοτεινές πλευρές του κοινωνικοπολιτικού παρελθόντος. Ίσως κάποια απ΄ τα τμήματα εκείνα του κεφαλαίου που διαβλέπουν το τέλος τους, αν δεν απορροφηθούν η δεν συγχωνευθούν με ικανοποιητικούς όρους, η ακόμα κι αν δεν παίξουν ρόλο στη νέα φάση της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, να το κάνουν, αυτό όμως θα είναι η απόλυτα ισχνή αν όχι ισχνότατη μειοψηφία του. Η μερίδα του λέοντος θα πάρει τους δρόμους της διαμαρτυρίας και οι αυτοί οι δρόμοι που θα διαλέξουν θα είναι δυο. Η νέα σοσιαλδημοκρατία που θα έχει και οπορτουνιστικά χαρακτηριστικά στο εσωτερικό της και ο Εθνικισμός, δηλαδή, τα ΣΔΙΤ, οι ΜΚΟ, οι επιχορηγήσεις, η αυτοδιαχείριση απ' τη μια και ο δρόμος της φαρμακοβιομηχανίας, των ναρκωτικών, του υποκόσμου, των αναβολικών και της ναρκοκουλτούρας που θα είναι διασυνδεδεμένη  με τη νύχτα, το θέαμα και τον πρωταθλητισμό απ' την άλλη. 
1)Κεφαλαίου και εργασίας, 2)Κεφαλαίου και μικρομεσαίων στρωμάτων της πόλης και του χωριού, 3)Τι σκοπό θα έχει η οικονομία, τα κέρδη, η την παραπέρα ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Γι αυτό και το κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς(που μέλος του είναι ο ΣΥΡΙΖΑ), έρχεται οσονούπω, για να χτυπήσει το ανερχόμενο ταξικό εργατικό κίνημα, εξάλλου ο φασισμός του αύριο θα είναι η σύμφυση οπορτουνισμού και σοσιαλδημοκρατίας και όχι τόσο τα εθνικιστικά μορφώματα που θα χρησιμοποιηθούν από το σύστημα ως εφεδρεία πρώτης γραμμής, για να εκπνεύσουν πρώτα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως επόμενη κυβέρνηση αυτό που θα κάνει είναι να εφαρμόσει όλους τους εφαρμοστικούς νόμους που κατά πλειοψηφία έγιναν νόμοι του κράτους την περίοδο του κ. Παπαδήμου, που θα οδηγήσουν σε συγχωνεύσεις και αλληλοαποροφήσεις των εγχώριων μονοπωλιακών ομίλων, θα συμπιέσει αφόρητα τα μικρομεσαία στρώματα(θα αντέξουν μόνο όσα παρέχουν στο κεφάλαιο νέες δραστηριότητες παραγωγής και υπηρεσιών που δεν το εμποδίζουν και στο εμπόριο όσοι πουλούν τα στοκαρισμένα τους κυκλοφοριακά κεφάλαια, όπου θα αγοράζονται μόνο από αυτούς). Με την πλήρη απελευθέρωση της διακίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και εργατικού δυναμικού, τα μικροαστικά στρώματα η δε θα αντέξουν, η θα παίξουν συμπληρωματικό ρόλο αγοράς και πώλησης μόνο στοκαρισμένων προϊόντων με αποτέλεσμα υποβάθμισης της θέσης τους. Δηλαδή να αγοράζουν φτηνά το όποιο υπόλοιπο της υπεραξίας που θα έχει πραγματοποιηθεί από τους ίδιους μονοπωλιακούς ομίλους στα προηγούμενα κυκλοφοριακά προϊόντα που θα έχουν πουλήσει αυτοί για να το πουλήσουν όσο όσο!!! Τι σημαίνει αυτό; Ότι όσοι μικρομεσαίοι παραμείνουν στο παιχνίδι του εμπορίου, είτε θα είναι ουρά με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αποπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, είτε θα ενσωματώσουν υπηρεσίες που το κεφάλαιο δεν τις ορέγεται ακόμη.

Όλος ο προσανατολισμός της οικονομίας της ΕΕ, των ΗΠΑ, των BRIC'S στην επόμενη φάση της "αναιμικής" καπιταλιστικής ανάπτυξης, θα είναι η αναδιάρθρωση όλων των μεταφορών και μεταφορικών τερματικών σταθμών, δηλαδή αεροδρομίων, λιμανιών, τραίνων, ενέργειας, τηλεπικοινωνιών, νέας τεχνολογίας, κεφαλαίων, εμπορευμάτων, προϊόντων και υπηρεσιών.

Όταν ο καθένας πάρει τις μερίδες που του αναλογούν (χωρίς να σημαίνει ότι θα είναι όλα μέλι γάλα μεταξύ τους, εξάλλου οι αντιθέσεις είναι μέσα στο γενετικό κώδικα του καπιταλιστικού συστήματος), αυτό που λέγεται καπιταλιστική κρίση για μικρό χρονικό διάστημα θα εξομαλυνθεί, αλλά θα είναι μπροστά η αμέσως επόμενη που θα είναι πολύ χειρότερη και πολύ πιο σκληρή από αυτή που τώρα βιώνουμε.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και το Ευρωπαϊκό Κόμμα της Αριστεράς είναι η επιτομή του αντικομμουνισμού του 21ου αιώνα, πασπαλισμένος με θεωρίες που στο επίκεντρο τους κρύβουν πολλαπλές και σύνθετες συνταγές δηλητηρίου που θα επιβληθούν με το καρότο και όχι με το μαστίγιο, ακόμα και η προσπάθεια απονομιμοποίησης των Κ.Κ εσείς θα τις επιβάλετε εξάλλου η ιδεολογική και πολιτική πάλη σήμερα απ ΄τα πάνω και σιγά σιγά και απ΄ τα συνδικάτα διεξάγεται ανάμεσα στους πρώην και στους νυν κομμουνιστές, με τους πρώην να έχουν αναλάβει το ρόλο του νόμιμου διαλυτικού υποκειμένου.
Η Νέα σοσιαλδημοκρατία που πρεσβεύει ο ΣΥΡΙΖΑ και θα συγκυβερνήσει σε αυτές τις εκλογές, η στις επόμενες επαναληπτικές αν γίνουν, με τα υπόλοιπα ΠΑΣΟΚ, δηλαδή το Ποτάμι, το ΠΑΣΟΚ και το ΚΗΔΙΣΟ του ΓΑΠ, έχοντας ως τσόντα τους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμένου, δεν έχει σχέση με την παλαιά προετοιμάζεται εδώ και μια εικοσαετία στην ΕΕ και θα είναι αυτή που σε σχέση με την παλαιότερη(που κατέστρεψε τη πολιτικό συνδικαλιστική πάλη και έσπειρε την σύγχυση με το μεικτό κράτος στρώνοντας το υπέδαφος για την ολοκλήρωση του ΚΜΚ στον τρόπο παραγωγής), να σπρώχνει ένα τρόπο διαχείρισης με βάση τα ΣΔΙΤ και τις εργολαβίες παντού στο πεδίο της οικονομίας ακόμα και στην καταστολή και στα στρατεύματα που θα είναι ιδιωτικές εταιρείες παντού σε όλες τις οικονομικές ζώνες που θα είναι και τα νέα κράτη μιας και θα παίζουν με αυτούς τους όρους.
Σήμερα δε χρειάζεται να φτιάξει τις υποδομές για τα μονοπώλια και να κρατήσει τη διαχείριση του εποικοδομήματος και της καταστολής, αυτά ολοκληρώθηκαν και δεν υπάρχει η ανάγκη στον τρόπο παραγωγής καμία ύπαρξη κράτους “επιχειρηματία”(που λέει και ο Ανδριανόπουλος) διότι επιβραδύνει την επιχειρηματικότητα, την ανταγωνιστικότητα, δηλαδή την ανισόμετρη ανάπτυξη και την συγκέντρωση και συγκεντροποίηση της παραγωγής και του κεφαλαίου, δηλαδή δεν ολοκληρώνει τον ΚΜΚ.
Η Νέα σοσιαλδημοκρατία του όλον ΠΑΣΟΚ με ναυαρχίδα το ΣΥΡΙΖΑ θα εξειδικεύσει ακόμα περισσότερο τον τρόπο παραγωγής στα εξελιγμένα ΣΔΙΤ.
Τα μέχρι χτες αγαπημένα μοντέλα του ΣΥΡΙΖΑ χρεοκόπησαν ακόμα και γι αυτόν, όπως και για τα ρεύματα του οπορτουνισμού στο εσωτερικό του που σε λίγο καιρό θα αποχωρήσουν από εκεί, δεν θα αποτελέσουν τη νέα σοσιαλδημοκρατία, ούτε φυσικά τα κάθε λογής κοινωνικά μαγαζάκια συσσιτίων. Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελέσει τον άξονα - όχημα (για να μην πούμε την κολυμβήθρα του Σιλωάμ αναβάπτισής - αναβάθμισης) της επερχόμενης νέας σοσιαλδημοκρατίας, αυτή δεν θα είναι ίδια με αυτή του χτες, θα είναι προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις του ΚΜΚ. Τα κάθε τέτοιου είδους εγχειρήματα συντηρητικοποιούν ακόμα περισσότερο την κοινωνία στο άμεσο μέλλον και θα λειτουργούν ως αναχώματα στις κάθε λογής προσπάθειες της κοινωνικής εξέλιξης.
Είναι αυταπάτη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα κυβερνήσει για κάνα τρίμηνο, ακόμα και τα σημερινά του συνθήματα θα προσαρμοστούν στις ανάγκες των καιρών όταν θα γίνουν οι εκλογές και θα θυμίζουν κάτι από 1981, 1993, 2009 αλλά δεν θα έχουν τίποτα το κοινό με καμία από τις 3 περιόδους που επίσης καμία από αυτές δεν έμοιαζε με την προηγούμενη, με κοινό παρονομαστή όμως τι άλλο τη φυγή της "επάρατου" που έλεγε ειρωνικά και ο μακαρίτης ο καπετάν Γιώτης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι αυτό που εδώ και καιρό ορισμένοι(όχι τυχαία) ονομάζουν "νέα μεταπολίτευση", που δε θα μπορεί να δώσει τίποτα(δε θα θέλει κι όλας), ωστόσο θα παγιώσει τη νέα φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου, θα ρίξει τον πήχη των λαϊκών απαιτήσεων και θα αναπτύξει με επιμέλεια και φροντίδα και χωρίς τις λαϊκές αντιδράσεις ότι του ζητήσει το μονοπωλιακό κεφάλαιο ισορροπώντας ανάμεσα στις απαιτήσεις μερίδας της αστικής τάξης που θα είναι με τα Αμερικάνικα μονοπώλια, με μερίδα της αστική τάξης που θα συμμαχεί με τα Σινό-Ρωσικά και το BRICK(ομάδα Λαφαζάνη) και με μερίδα της αστικής τάξης που είναι λάτρης της ΕΕ [που πολιτικά εκπροσωπούν όσοι είναι προερχόμενοι από το λεγόμενο (εσ), την ΕΑΡ, την ομάδα Κουβέλη που δεν τον ακολούθησε στη ΔΗΜΑΡ και βρίσκουν αποτύπωμα στο πρόσωπο του Παπαδημούλη].

Δεν είναι τυχαίο ότι ο ΓΑΠ και το ΚΙΔΗΣΟ, βγήκαν μπροστά για να ενισχύσουν το μπλοκ των αμερικανικών μονοπωλίων που εδράζονται και ηγούνται του ΣΥΡΙΖΑ, όσα διαπιστευτήρια και να δώσουν σε εκείνα, αυτά χρειάζονται και ρίχνουν τον πρεσβευτή τους σαν έτοιμο από καιρό τον ΓΑΠ για να θεμελιωθούν μέσα από τα δημοψηφίσματα που θα προτείνει για μια ακόμη φορά, ως το μάνα εξ εξ΄ουρανού.
Η διαφορές ανάμεσα στους πυρήνες συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, δε θα είναι μόνο το διαχειριστικού τύπου σλόγκαν "ανάπτυξη με επιμήκυνση των μέτρων με η χωρίς χρέος, η με ανάπτυξη με χαλάρωση νέα κουρέματα σε ότι δεν πήρε η "ψιλή μηχανή" του προηγούμενου κουρέματος που τότε λοιδορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ και τώρα το υιοθετεί.
Οι διαφορές τους έχουν να κάνουν κυρίως με το εξής, οι μερίδες του ντόπιου μονοπωλιακού κεφαλαίου που εκπροσωπούν ο καθένας από αυτούς με ποιόν "νταβατζή" θα προσδεθεί γιατί από εκεί θα έχει καλύτερο μέρισμα, καλύτερο μερίδιο κερδοφορίας αποτελειώνοντας ακόμα περισσότερο το σκοπό των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας, και μετατρέποντας και τα τελευταία υπολείμματα των όποιων δικαιωμάτων από τις σχέσεις παραγωγής σε σκουπίδια για τον κάλαθο των αχρήστων.
Όσο η αναδιάρθρωση της καπιταλιστικής ανάπτυξης συνεχίζεται στην τελική της φάση, τόσο μια κυβέρνηση με πυρήνα το ΣΥΡΙΖΑ, όσο μια κυβέρνηση με πυρήνα τη ΝΔ, θα προχωρήσουν στην υποχρεωτική εφαρμογή όλων των εφαρμοστικών νόμων της περιόδου Παπαδήμου που χρονολογικά βρίσκει πεδίο εφαρμογής από την 1/1/του τρέχοντος.
Τα εν λόγω σκληρά μέτρα (που θα ολοκληρώσουν την φάση ξεκληρίσματος της μικρομεσαίας αγροτιάς, τη φάση ξεπουλήματος, λιμανιών, αεροδρομίων, τραίνων, ναυτικών και αεροπορικών βάσεων, τραπεζών, ακτοπλοϊκών και σιδηροδρομικών γραμμών, δήμων, νοσοκομείων, Δημόσιας Διοίκησης, μέσων μεταφοράς, ενέργειας, ανακύκλωσης, απορριμάτων, υδροφόρου ορίζοντα και τηλεπικοινωνιακών μέσων, της έναρξης της συγχώνευσης των ασφαλιστικών ταμείων με σκοπό μέχρι το 2017 να μείνουν ο ΟΓΑ και όλα τα άλλα σε ένα), θα χρειαστούν και κυβέρνηση με πυγμή που μόνο το παρακράτος και οι μπράβοι της νύχτας διαθέτουν και από αυτά αναδύεται η μπόχα του φασισμού και του τοπικισμού σε όλη την ΕΕ ως "σκιώδης" κυβερνητικός εταίρος(μερίδα της), ειδικά μετά τα προβοκατόρικα τρομοκρατικά χτυπήματα στο Παρίσι και αλλού, όπου ο Ολάντ(που λατρεύει ο ΣΥΡΙΖΑ) πήρε τις θέσεις της Λεπέν και από τρίτος λανσάρει ως πρώτος στις δημοσκοπήσεις.
Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι μαζί με τη ΝΔ εκφραστές του νέου δίπολου και αυτό εγκρίθηκε πια μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία, (λίγο Φραγκφούρτη, πολλά ΣΔΙΤ λίγο Ζίζεκ, λίγο ΜΚΟ, πολύ ΗΠΑ, λιγότερο BRICK και πολύ νέα Περιφερειακή Ένωση της Ευρώπης που θα είναι η νέα ΕΕ του 2020, η ΕΕ της ανταγωνιστικότητας και των μισθών των 50 - 150 ευρώ το μήνα). Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε για να κάτσει τουλάχιστον μια 6ετία με πολλές και διαδοχικές εκλογές, να παγιώσει τις κυοφορούμενες καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, με (η χωρίς) δημοψηφίσματα και να προετοιμάσει το διάδοχο δίπολο, Καραμανλικούς και Παπανδρεϊκούς που ήταν είναι και θα παραμείνουν το επίσημο πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης!!!
Οι περιφέρειες και οι δήμοι που θα μείνουν στην νέα ΕΕ θα έχουν αυτοτελή κυβέρνηση και θα διασυνδέονται είτε ομοσπονδιακά, είτε συνομοσπονδιακά με το κεντρικό κράτος που θα είναι σε άλλες η Αθήνα, σε άλλες το Στρασβούργο και σε άλλες και οι δύο μαζί.  Γι' αυτό ακριβώς το λόγο θα πρέπει να υπάρχει μια κυβέρνηση που δεν θα είναι αμιγώς φιλοευρωπαϊκή, αλλά κυρίως φιλοαμερικάνικη και θα συνδιαλέγεται με όλους τους άλλους, μέχρι την επόμενη καπιταλιστική κρίση και τον επόμενο πόλεμο, που θα βλέπουμε να εξελίσσεται δυο με τρεις φορές τη δεκαετία, σε μεγάλους περιφερειακούς και θα συντηρείται για καμία 3-ετία από τούδε και στο εξής. Κατά τη γνώμη μας, με αφορμή την Ουκρανία και τα εντός της ΕΕ αποασχιστικά δημοψηφίσματα μεγάλων περιφερειών από την χώρα τους προωθούν και τον αντικομμουνισμό και τη διαμάχη του μεικτού καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που προωθούνται θα δημιουργήσουν και θύλακες εμφυλιοπολεμικών καταστάσεων στο εσωτερικό των μεγάλων καπιταλιστικών κρατών της ΕΕ, αλλά στην πρώτη φάση δεν θα έχει σχέση με την πολιτική αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, αλλά ανάμεσα στο μεικτό τρόπο καπιταλιστικής παραγωγής και τον μονεταριστικό(όπως λένε και οι φίλοι μας οι οπορτουνιστές)...
Ως επίλογο βάζουμε μια παράγραφο από την εκλογική διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ που περιγράφει επιστημονικά ότι ακριβώς πρεσβεύει το φαγοπότι του κεφαλαίου μετά τις εκλογές της Κυριακής, όποια κυβέρνηση και αν προκύψει με ότι πρόσημο και αν είναι αυτή.
Πριν το παραθέσουμε όμως, σκεφτείτε ποιος ήταν μαζί σας όλο αυτό το διάστημα και ποιος θα είναι και την επομένη των εκλογών γιατί τα χειρότερα είναι μπροστά και κυοφορούνται, είτε με πυρήνα το ΣΥΡΙΖΑ, είτε με πυρήνα τη ΝΔ, δώστε δύναμη στη δύναμη σας, κάντε ισχυρό το ΚΚΕ, για μια ισχυρή λαϊκή αντιπολίτευση, που θα δίνει μάχες στη βουλή και στο λαό.
Καμία χαμένη ψήφος σε κανένα ΣΥΡΙΖΑ που δοκιμάστηκε στην πράξη, όταν ως αξιωματική αντιπολίτευση, όχι μόνο δεν αξιοποίησε το 27% που είχε για να μην περάσουν στην πράξη τα όσα πέρασαν, καλλιεργώντας την απογοήτευση και τη μοιρολατρία σε μερίδες του λαϊκού κινήματος, η ρίχνοντας τον πήχη των απαιτήσεων σε άλλες μερίδες του , αλλά και μέσα στη βουλή δεν ψήφισε καμία πρόταση νόμου που πρότεινε το ΚΚΕ για την ελάφρυνση της λαϊκής οικογένειας.
"Η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις διαφορές τους, εξαπατούν το λαό, υποσχόμενοι το ίδιο πράγμα: Οτι, αν πάρει μπροστά η καπιταλιστική οικονομία, θα ωφεληθεί ο λαός. Λένε ψέματα. Η όποια καπιταλιστική ανάκαμψη θα πατήσει πάνω στα ερείπια των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων, δε θα δώσει αξιοπρεπή δουλειά στα εκατομμύρια ανέργους. Τα λεγόμενα «συγκριτικά» πλεονεκτήματα για την ανασύνταξη της οικονομίας της χώρας, που επικαλούνται κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ, αφορούν τις δυνατότητες των μεγάλων επιχειρήσεων γι' ακόμη μεγαλύτερη κερδοφορία.
Η ανάκαμψη ακόμη κι αν επιτευχθεί, θα είναι αδύναμη και μάλιστα σε περίοδο που η ύφεση σε ισχυρές καπιταλιστικές χώρες και η υπερχρέωση κρατών προμηνύουν νέο κύκλο πιο βαθιάς κρίσης. Γι' αυτό και το κεφάλαιο επιμένει για «εθνική συναίνεση», που δεν αρνούνται ούτε οι ΝΔ - ΠΑΣΟΚ ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, εγκλωβίζοντας το λαό στα συμφέροντα του κεφαλαίου. Η κόντρα τους αφορά ποιος θα έχει το «πάνω χέρι».
Από το νέοφαγοπότι του κεφαλαίου μόνο ψίχουλα θα πέσουν για το λαό. Κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑανταγωνίζονται και τάζουν μόνο ψίχουλα προς την «ακραία φτώχεια», που κι αυτάθα προκύψουν από την αφαίμαξη των υπόλοιπων εργαζομένων και θα εξανεμιστούν τηνεπόμενη μέρα απ' το σύνολο των αντιλαϊκών μέτρων. Και οι δύο προωθούν τηνπολιτική της ΕΕ και του κεφαλαίου με μέτρα του τύπου «παίρνω από τους φτωχούςγια να ενισχύσω τους εξαθλιωμένους» και τα οποία δε στοιχίζουν για το κεφάλαιο.Υπηρετούν το στόχο του κεφαλαίου, να είναι η βάση των μισθών και των συντάξεωντο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα της εξαθλίωσης".
Δεν πρέπει να συμβιβαστούμε με τα ψίχουλα. Κριτήριο της στάσης και της πάλης του λαού πρέπει να είναι οι σύγχρονες ανάγκες του ίδιου και των παιδιών του. Κριτήριο πρέπει να είναι και οι τεράστιες δυνατότητες, που προσφέρουν η τεχνολογία, η επιστήμη, οι αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας, για να ικανοποιηθούν οι λαϊκές ανάγκες, αν όλα αυτά μπουν στην υπηρεσία του λαού.